فرهنگ و هنر ایرانی

مست و هشیار

ehsan-bahrami — Sun, 13 Dec 2009 19:28:18 GMT

محتسب، مستـــــی به ره،دیـــــد و گریبانــش گرفــــــت

مست گفت ای دوست، این پیراهن است، افسار نیست

گفــت: مستـــی، زان سبـب افتـان و خیــــزان مـی روی

گفــت: جـــــــرم راه رفتـــن نیســت، ره همــوار نیســت

گفــت: مـی بـایــــد تــــو را تا خانــه‌ی قاضــــی بــــــرم

گفــت: رو صبــــح آی، قاضـــی نیمه‌شــب بیـدار نیست

گفــت: نزدیـک است والـــی را ســـرای، آنجا شویـــــم

گفــت: والــــی از کجــا در خانـــــه‌ی خمــــار نیســـــت

گفــت: تا داروغــــــه را گوئیـــــــم، در مسجـــد بخــواب

گفــت: مسجـــــد خوابــــگاه مـــــردم بـــدکــار نیســت

گفــت: دینــــاری بــــــده پنهــــان و خـــــود را وارهـــــان

گفــت: کــار شـــــــــرع، کـــار درهــــــــم و دینـار نیست

گفــت: از بهــر غرامــــــــــت، جامــــه‌ات بیــرون کنــــــم

گفــت: پوسیده است، جـــز نقشی ز پــود و تــار نیست

گفــت: آگـــه نیستــــی کـــــز ســـر در افتــادت کـــــلاه

گفــت: در ســـر عقـل بایـــــــد، بی کلاهــی عار نیست

گفــت: مــــی بسیار خـــوردی، زان چنیـن بیخـود شدی

گفــت: ای بیهوده‌گـــــــو، حـــرف کـــم و بسیار نیســت

گفــت: بایـــد حــــد زنــــد هشیـــار مــردم، مســت را

گفــت: هوشیاری بیــار، اینجا کســی هشیار نیست

شعر:خانم پروین اعتصامی

................................................................................................................................

پدر داشت روزنامه می خواند
پسر کوچولو که حوصله اش سر رفته بود پیش پدرش رفت و گفت
پدر بیا بازی کنیم
پدر که بی حوصله بود، تکه ای از روزنامه که عکس نقشه دنیا بود را تکه تکه کرد و به پسرش داد و گفت
برو این نقشه را درست کن
پسر رفت و بعد از مدت کوتاهی عکس را به پدرش داد
پدر با تعجب دید پسرش نقشه دنیا رو کاملا درست جمع کرده
از او پرسید که نقشه جهان رو از کجا یاد گرفتی؟
پسر گفت: من نقشه دنیا رو نمی دونم ولی عکس آدم های پشت صفحه رو درست کردم..
وقتی آدم ها درست بشن، دنیا هم درست خواهد شد

فریاد زیر آب..

ehsan-bahrami — Sat, 28 Nov 2009 12:04:48 GMT

بچه‌ها اين نقشه جغرافياست
بچه‌ها اين قسمت اسمش آسياست
شكل يك گربه در اينجا آشناست
چشم اين گربه به دنبال شماست
بچه‌ها اين گربهه، ايران ماست
بچه‌ها اين سرزمين نازنين
دشمن بسيار دارد در كمين
داغ دارد هم به دل هم بر جبين
بوده نامش از قديم ايران زمين
يادگار پاك قوم آرياست

بچه‌ها، بچه‌ها از هر گروه و هر نژاد
دست اندر دست هم بايست داد
فارغ از هر زنده باد و مرده باد
سر به راه مملكت بايد نهاد
مام ميهن عاشق صلح و صفاست

بچه‌ها اين پرچم خيلي قشنگ
پرچم سبز و سفيد و سرخ رنگ
هم نشان از صلح دارد هم ز جنگ
خار چشم دشمنان چشم تنگ
افتخار ما به آن بي‌انتهاست

بچه‌ها اين خانه اجدادي است
گشته ويران تشنه آبادي است
خسته از شلاق استبدادي است
مرهم دردش كمي آزادي است
مرهم دردش كمي آزادي است
بچه‌ها اين كار فرداي شماست
اين كار فرداي شماست..

ضیافت های عاشق را خوشا بخشش، خوشا ایثار
خوشا پيدا شدن در عشق . براي گم شدن دريا
چه دريايي ميان ماست . خوشا ديدار ما در خواب
چه اميدي به اين ساحل . خوشا فرياد زير آب
خوشا عشق و خوشا خون جگر خوردن
خوشا مردن . خوشا از عاشقي مردن

اگر خوابم .اگر بيدار . اگر مستم . اگر هشيار
مرا ياراي بودن نيست . تو ياري کن . مرا اي يار
تو اي خاتون خواب من . من تن خسته را در ياب
مرا هم خانه کن تا صبح . نوازش کن مرا تا خواب
هميشه خواب تو ديدن . دليل بودن من بود
چراغ راه بيداري اگر بود از تو روشن بود

ضيافت هاي عاشق را خوشا بخشش . خوشا ايثار
خوشا پيدا شدن در عشق . براي گم شدن دريا
نه از دور و نه از نزديک . تو از خواب آمدي اي عشق
خوشا خود سوزي عاشق .مرا آتش زدي اي عشق
خوشا عشق و خوشا خون جگر خوردن
خوشا مردن . خوشا از عاشقي مردن

دو پنجره

ehsan-bahrami — Fri, 06 Nov 2009 20:02:18 GMT

توی یک دیوار سنگی دو تا پنجره اسیرن
دو تا خسته دو تا تنها یکی شون تو یکی شون من

دیوار از سنگ سیاهه سنگ سردو سخت خارا
زده قفل بی صدائی به لبای خسته ما

نمی تونیم که بجنبیم زیر سنگینی دیوار
همه عشق من و تو قصه هست قصه دیدار

همیشه فاصله بوده بین دستای من و تو
با همین تلخی گذشته شب و روزای من و تو

راه دوری بین ما نیست اما باز اینم زیاده
تنها پیوند من و تو دست مهربون باده

ما باید اسیر بمونیم زنده هستیم تا اسیریم
واسه ما رهائی مرگه تا رها بشیم می میریم

کاشکی این دیوار خراب شه من و تو با هم بمیریم
توی یک دنیای دیگه دستای همو بگیریرم

شاید اونجا توی دلها درد بیزاری نباشه
میون پنجره هاشون دیگه دیواری نباشه..

شعر:اردلان سرفراز

کاش چون پاییز بودم..

ehsan-bahrami — Sat, 24 Oct 2009 19:22:18 GMT

این پاییز که به پاییز نرفته است.نیامده بوی زمستان میدهد.دلهره را نمی بینی چگونه چنگ میکشد به ساقه خشکیده درختان پیر؟

نخستین روز پاییزم پیوند خورد به آن حلقه ی خوش رنگ و لعابی که در انگشتت خدایی میکرد.نخستین روز پاییزم را دوست میدارم که تو لبخند میزدی،مدام و آسوده و من بیقرار لبخندهای تو میشدم. من از پاییز، درختان تازه بالغ پرجنب وجوشی به خاطردارم که مست و واله شادباش میکنند خاطره ای را.

نگو که پاییز هم پاییزهای قدیم..پاییزهایی که بوی مدرسه میدادو دفترکاهی و جعبه ی شش تایی مدادرنگی. نگو که پاییزهای جوانی ام،بوی زمستانهای نامهربان پیرمردخمیده قامت تاابدتنها را گرفته. نگو که دیگر خبری از عاشقانه های پاییزی نیست،خبری از دل دل کردن های ناشکیب،غروبهای پاییزی نیست.نگو که قرار است تاهمیشه زمستان..تاهمیشه دستهای پیوندخورده به جیب ها،تاهمیشه صورت های پنهان در پس شال گردنها،تاهمیشه سلام های یخ زده ی بی جواب، تا همیشه شانه های بی تفاوت،تا همیشه آدم برفی های عریان بی قواره..نگو که پاییز هم از دنیای من پرکشید،نگو،این یکی را نگو..

گفتی از گامهای بلند حذر کن،مال تو نیستند،گفتم:چشم. گفتی دیوار بکش حیاط خانه ات را،گفتم:چشم. گفتی مبادا حتی یک گل،باغچه ی خانه ات ویران باد گفتم:چشم. گفتی سکوت کن گفتم:چشم. گفتی نخند گفتم:چشم. گفتی زمستانت ماتم زده،بهارت خسته،تابستانت مضطرت،گفتم:چشم. گفتی چشم هایت را دریغ کن،گفتم:چشم. گفتی پاییزت...نه،نگو...نگو

دست ازسرمن و این پاییز بردار،بگذار من بمانم وبرگ ریزان خاطراتم و سال های دور.قول میدهم با نیشتر خاطره ها،ذره ذره از خود بکاهم آنقدر که تورا خوش آید.قول میدهم بیش از آنکه گمان کنی خود را آزاردهم.قول میدهم بخندی...بخند.

من زمستان رابه شکرانه ی غروبهای شیدای پاییزی زندگی میکنم.این پاییز را اما از من دریغ مکن،این پاییز را که پیوند خورده به لبخند،و چشم های مضظرب من و دستان بیهوده ام و حلقه ای طلایی که در انگشت تو خدایی میکرد..

خداحافظ همین حالا..

ehsan-bahrami — Sun, 04 Oct 2009 15:59:18 GMT

خداحافظ همین حالا که من تنهام
خداحافظ به شرطی که بفهمی تر شده چشمام
خدا حافظ کمی غمگین به یاد اون همه تردید
به یاد آسمونی که منو از چشم تو می دید
اگه گفتم خداحافظ نه اینکه رفتنت ساده است
نه اینکه میشه باور کرد دوباره آخر جاده است
خداحافظ واسه اینکه نبندی دل به رویاهام
بدونی بی تو و با تو همینه رسم این دنیا
خداحافظ خداحافظ…همین حالا

خدمت دوستان عرض کنم که مدتی نیستم،امابرخواهم گشت.

پیوند مهر

ehsan-bahrami — Tue, 22 Sep 2009 20:07:08 GMT

اولین روز دبستان بازگرد
کودکی ها شاد و خندان بازگرد
باز گرد ای خاطرات کودکی
بر سوار اسبهای چوبکی

خاطرات کودکی زیباترند

یادگاران کهن مانا ترند
درسهای سال اول ساده بود
آب رابابا به سارا داده بود
درس پند آموز روباه و خروس

روبه مکار و دزد وچاپلوس
روز مهمانی کوکب خانم است
سفره پر از بوی نان گندم است
کاکلی گنجشککی باهوش بود
فیل نادانی برایش موش بود
با وجود سوز و سرمای شدید

ریز علی پیراهن از تن می درید
تا درون نیمکت جا می شدیم
ما پر از تصمیم کبری می شدیم
پاک کن هایی ز پاکی داشتیم
یک تراش سرخ لاکی داشتیم
کیفمان چفتی به رنگ زرد داشت
دوشمان از حلقه هایش درد داشت
گرمی دستانمان از آه بود
برگ دفتر ها به رنگ کاه بود
مانده در گوشم صدایی چون تگرگ

خش خش جاروی با پا روی برگ
همکلاسیهای من یادم کنید
باز هم در کوچه فریادم کنید

همکلاسیهای درد و رنج و کار
بچه های جامه های وصله دار
بچه های دکه سیگار سرد
کودکان کوچک اما مرد مرد
کاش هرگز زنگ تفریحی نبود
جمع بودن بود و تفریقی نبود
کاش میشد باز کوچک می شدیم
لا اقل یک روز کودک می شدیم
یاد آن آموزگار ساده پوش
یاد آن گچها که بودش روی دوش
ای معلم نام و هم یادت به خیر
یاد درس آب و بابایت به خیر
ای دبستانی ترین احساس من
بازگرد این مشقها را خط بزن

داگویل

ehsan-bahrami — Sun, 13 Sep 2009 17:43:29 GMT

داگویل آخرین ساخته (لارس فن تیر) کارگردان شهیر دانمارکی بابازی خارق العاده نیکول کیدمن فیلمی سراسر فضاساری به معنای خاص خود است.منظور از فضاسازی خاص،ساختار نامتعارف فیلم با تمهیداتی دیگرگونه است.داگویل فیلمی است که در آن سینما-تاتر ومعماری هریک به شکلی در خدمت فضاسازی به کارگرفته شده اند.فیلم از همان نمای آغازین نمایش پلان یک شهر که دوربین عمود برآن پایین آمده ووضعیت افقی قرار میگیرد تا تماشاگر را غافلگیر کند.

داستان فیلم از آنجا آغاز میشود که دختری(نیکول کیدمن) در حال فرار از دست تعدادی گنگستر که به شهرداگویل پناه می آورد. پسری از اهالی شهر او را مخفی میکند و ازسایر ِ اهالی میخواهد که به او کمک کنند . آنها هم قبول میکنند و او را مخفی میکنند و در عوض دختر هم برای آنها کار میکند . با گذشت زمان ، اهالی داگویل متوجه میشوند که پنهان کردن دختر ریسک بزرگی است و فضا را برای او سخت تر میکنند و کار بیشتری از او میکشند بی توجه به اینکه دخترشاید روزی بتواند تلافی کند.

فيلم تنها يك لوكيشن دارد و خانه‌ها و خيابانها با خطوط سفيد مشخص شده‌اند و فيلمبرداري در اغلب سكانسها دستي و روي شانه است. اين كه صحنه‌هاي فيلم شبيه تئاتر است و ديوار و پنجره انتزاعي هستند و ديده نمی شوند چه دليلي دارد؟ قطعاً فون تريه قصد نداشته يك تله‌تئاتر يا به عبارتي سينما‌تئاتر توليد كند. اين كار از روي عمد و به درستي انجام شده است. فون‌تريه مي‌خواهد بيننده در جاي خدا نشسته باشد و از چشم يك الهه به وقايع بنگرد و تحليل بكند.مثلا اگر کسی درفیلم قصد ورود به خانه ای را داشته باشد به در میکوبد،به دری که وجود ندارد در حالی که صدای ضربه زدن به در را میشنویم.حتی سگ موجود در شهر که تاصحنه پایانی تنها صدای پارس کردنش به گوش میرسد نیز روی کف خیابان نقاشی شده است.

داگویل تنها در مورد یک شهر کوچک نیست بلکه در مورد کل جامعه بشری است. کریس(نیکول کیدمن) نماد طبقات پایین جامعه و انسان هایی است که قلب های پاک دارند و از فداکاری و کمک به دیگران هراسی ندارند. مردم شهر نماد طبقات متوسط ویا حتی بالای جامعه هستند که تنها به خود و زندگی شان (یا منافع ملی خودشان) می اندیشند و دور خود دیوارهای فرضی کشیده اند. این دسته با سگی خود انسان ها بی پناه مثل کریس را استعمار می کنند و فکر می کنند آدم های ضعیف برای خدمت به آنها خلق شده اند و با رفتار های خود آنقدر به آنها فشار می آورند تا آنها به سگ هایی درنده تبدیل کنند. این فیلم به ظالمان هشدار می دهد که اگر روی قدرت به دست این افراد بیافتد انتقام آنها سخت خواهد بود و این سگ ها که خود تربیت کرده اند به جان آنها خواهند افتاد..

و چه زیبا و با معناست سکانس پایانی فیلم که می بینیم آدم های شر روی زمین افتاده اند و تبدیل به خط هایی فرضی تبدیل شده اند و سگ شهر که فقط یک نقاشی روی زمین بود تبدیل به یک سگ واقعی شده و بالای سر جنازه ها زوزه میکشد.

داگویل فیلمی بسیار زیباست که فون تریه روی ثانیه، ثانیه آن کار کرده به طوری که مثلا در آخر فیلم ما متوجه می شویم چرا اسم فیلم Dogville است: ((روستای سگ))

وای به روزی که انسانیت بمیرد و سگ ها جای انسان ها را بگیرند.

بدون شرح..

ehsan-bahrami — Mon, 31 Aug 2009 19:12:17 GMT

ربنا..

ehsan-bahrami — Wed, 26 Aug 2009 15:08:18 GMT

رَبَّنَا لاَ تُزِغْ قلوبنا بَعْدَ إِذْ هَدَيْتَنَا وَهَبْ لَنَا مِن لَّدُنكَ رَحْمَةً إِنَّكَ أَنتَ الْوَهَّابُ
ترجمه فارسی :
بارالها ، دل هاي ما را به باطل ميل مده پس از آنكه به حق هدایت فرمودي ، و به ما از لطف خويش اجر كامل عطا فرما كه همانا تويي بخشنده بي عوض و منت .

إِنَّهُ كَانَ فَرِيقٌ مِّنْ عِبَادِي يَقُولُونَ ربنا آمَنَّا فَاغْفِرْ لَنَا وَارْحَمْنَا وَأَنتَ خَيْرُ الرَّاحِمِينَ
ترجمه فارسي:
زيرا شماييد كه چون طايفه اي از بندگان صالح من روي به من آورده و عرض مي كردند بارالها ما به تو ايمان آورديم ، تو از گناهان ما درگذر و در حق ما لطف و مهربانی فرما كه تو بهترين مهربانان هستي .

إِذْ أَوَى الْفِتْيَةُ إِلَى الْكَهْفِ فَقَالُوا رَبَّنَا آتِنَا مِن لَّدُنكَ رحمه وَهَيِّئْ لَنَا مِنْ أَمْرِنَا رَشَدًا
ترجمه فارسي :
آنگاه‌ كه آن جوانان كهف ( از بيم دشمن ) در غار كوه پنهان شدند از درگاه خدا مسئلت كردند بارالها تو در حق ما به لطف خاص خود رحمتي عنایت فرما و بر ما وسيله رشد و هدايتي كامل مهيا ساز .

وَلَمَّا بَرَزُواْ لِجَالُوتَ وَجُنُودِهِ قَالُواْ رَبَّنَا أَفْرِغْ عَلَيْنَا صبرا وَثَبِّتْ أَقْدَامَنَا وَانصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكَافِرِينَ
ترجمه فارسي :
چون آنها در ميدان مبارزه جالوت و لشكريان او آمدند از خدا خواستند كه بار پروردگارا به ما صبر و استواري بخش و ما را ثابت قدم دار و ما را بر شكست كافران یاری فرما.

و اما مناجاتي كه استاد شجريان در مثنوي افشاري مي خوانند . اين قطعه با اشعار محمدجلال الدين( مولانا ) و از مثنوي معنوي مي باشد .
اين دهــان بستي دهــاني باز شـــد
كـو خـورنده‌ي لــقمـه هاي راز شـــد
لــب فـروبــند از طـعـام و از شـــــــراب
ســـوي خوان آسـمــاني كن شـــتاب
گـر تــو اين انبان ز نـان خــالي كـــني
پـر زگـــوهــــر هـــاي اجــــلالي كـــني
طــفل جـان از شـير شــيطان بــاز كن
بــــعـــد از آنـــش بـا مـــلك انـــباز كــن
چند خوردي چرب و شيرين از طـعــام
امـــتحـــان كــن چـــند روزي با صــيام
چــند شــب ها خواب را گشتي اسير
يــك شـــبي بــيدار شــو دولـــت بـگير

عجب..

ehsan-bahrami — Wed, 19 Aug 2009 19:35:10 GMT

روزی یک تیم قایقرانی در ایران بود ، تیم ایران وژاپن برای برگزاری مسابقات سالیانه به توافق رسیدند.

هر تیم شامل هشت نفر بود .هر دو تیم برای رسیدن به بهترین نتیجه بشدت تلاش کرده بودند .در روز مسابقه هر دو تیم در شرایط مساوی مسابقه را شروع کردند و تیم ژاپن با اختلاف یک مایل برنده شد .

حال و هوای تیم ایران خیلی سرد و بهت زده بود مدیریت ارشد تصمیم گرفت برنده مسابقات سال آینده باشد به همین دلیل یک تیم تحلیل گر برای بررسی اوضاع و ارائه راهکار و راه حل مناسب به خدمت گرفت .بعد از تحلیل های مختلف تیم تحلیل گر کشف کرد که ژاپنی ها هفت پاروزن و یک کاپیتان داشته اند .در حالی که تیم ایران یک پاروزن و هفت کاپیتان داشته است .با رسیدن به این نتیجه حیاتی مدیریت رویکرد حکیمانه دیگری را پیش گرفت : آنها تیم مشاوری برای ساختار دهی مجدد تیم ایران به خدمت گرفتند .بعد از چند ماه تیم مشاوران به این نتیجه رسیدند که تیم ایران دارای کاپیتانهای زیاد و پاروزنهای کم بوده است بر اساس این تحلیل یک راه حل نیز ارائه شد ساختار تیم ایران باید تغییر کند در نتیجه باید چهار کاپیتان توی تیم داشته باشیم که توسط دو مدیر هدایت شوند .ضمناً به یک مدیر ارشد و یک پاروزن هم نیاز است .همچنین پیشنهاد شد که محیط کار پاروزن تیم تغییر کرده و به یک محیط رقابتی تبدیل شود .

سال بعد ژاپنی ها با اختلاف دو مایل برنده شدند .

تیم ایران بلافاصله پاروزن تیم را بدلیل عدم کفایت و عملکرد نامناسب از کار برکنار کرد.اما به مدیریت به خاطرانگیزه های زیادی که در فاز آماده سازی در تیم ایجاد کرده بود پاداش و امتیازات لازم پرداخت شد .

شرکت مشاور یک تحلیل گر دیگر ارائه کردکه نشان می داد:

1-استراتژی اتخاذ شده مناسب بوده

٢-انگیزه لازم داده شده

3-اما ابزار مورد استفاده باید بهبود یابد .

در حال حاضرتیم ایران در حال طراحی یک قایق جدید است .